یک داستان حقیقی
یادمه از سال اول راهنمایی چادری شدم . اولین روزی که چادر سرم کردم با خانواده رفتیم پارک لاله.همون اطراف عرضه مستقیم لوازم تحریر بود، همراه پدرم رفتم برای خرید ، فروشنده از چادر من خیلی خوشش اومد و یه دفتر یادداشت بهم هدیه داد.
از خوشحالی بال درآورده بودم و تو خیابون کلی به خودم می بالیدم که چادر سرمه و همه به چشم تحسین به من نگاه میکنن.
چادرم رو خیلی دوست داشتم تا اینکه بزرگتر شدم. با اینکه دوسش داشتم ولی احساس می کردم جلوی فعالیت های منو می گیره. مثلا گردش یا مسافرت که می رفتیم دوست نداشتم چادر سرم کنم .
وارد دانشگاه که شدم تو کلاسمون یکی دوتا بیشتر دختر چادری نبود. من هم تصمیم گرفتم چادرم رو بردارم و متاسفانه این کار رو کردم. هنوز یک ماهی از زمانی که چادرم رو برداشته بودم نگذشته بود که دیدم این طوری هم اصلا احساس خوبی ندارم و خیلی معذبم.
یه شب که خیلی دیگه با خودم درگیر شده بودم که بالاخره باید تکلیفم رو با خودم روشن کنم، رفتم و از کتابخونه پدرم کتاب حجاب شهید مطهری رو برداشتم و شروع کردم به خوندن. مثل گرسنهای که تازه به غذا رسیده باشه با ولع تمام داشتم کتاب رو مطالعه میکردم. خلاصه تا صبح اون کتاب رو تموم کردم.
چیزی به ماه رمضون نمونده بود، با شروع ماه رمضون دوباره چادرم رو سرم کردم و وارد دانشگاه شدم. بعد از چند وقت تازه فهمیده بودم که تو کلاسمون چادری کم نداشتیم ولی اونا هم مثل من تو دانشگاه چادر سر نمی کردن.
بعد از این حرکت من چند نفر دیگه هم که تو دانشگاه چادرشون رو بر داشته بودن دوباره چادری شدن. خیلی احساس خوبی داشتم که بالاخره به ارزش چادر پی برده بودم.
اون زمان در منزل که مهمون داشتیم هیچ وقت چادر سرم نمی کردم و با مانتو بودم ولی از وقتی که ازدواج کردم همین مشکل هم حل شد احساس بزرگی میکردم و هرچقدر که بیشتر احساس بزرگی و ارزشمندبودن میکنم دوست دارم حجابم کامل تر باشه .
فکر می کنم این از برکات چادر هست که به مرور زمان وقار درونی من بیشتر و بیشتر میشه. اگر قبلا به خاطر کمبود اعتماد به نفس آرایش کوچیکی میکردم الان اعتماد به نفسم انقدر زیاد شده که برای زیبا شدن نیازی به آرایش در کوچه و خیابان را در خودم احساس نمی کنم.
خدارو شکر میکنم که خانوادهای نصیبم کرد که با مهربونی هاشون راه خدایی رو نشونم دادن و همسری که با دوری از تعصبات مذهبی و با مهربونی هاش اجازه میده که خودم راهم رو انتخاب کنم.
